Definizioa
Aurreko tibialaren tendinopatia aurreko tibial muskuluaren tendoiaren lesio mingarria da, eta, oro har, orkatilaren aurrealdean kokatutako tendoi horren gainkarga mekaniko progresibo bati lotuta egoten da. Batez ere orkatilaren aurrealdeko min gisa agertzen da, tendoiaren ibilbidean, batzuetan oin-erdiaren ertz medialean, eta bereziki oinaren dortsiflexio-mugimenduetan (oin-puntak zure aldera altxatzean).
Patologia nahiko arraroa da Akilesen tendoiaren edo atzeko tibialaren tendinopatiekin alderatuta. Kirolarietan, gehienetan korrika-bolumena nabarmen handitu ondoren agertzen da, edo desnibela handitu, aldapetan lan egin, oinetakoz aldatu, korrika-teknika aldatu edo geldialdi baten ondoren berriz hasi ondoren.
Ezinbestekoa da tendinopatia bereiztea tenosinobitisetik, lesio partzial batetik edo aurreko tibialaren tendoiaren hausturatik; azken hori egoera kliniko desberdina da, eta tratamendu kirurgiko espezifikoa behar izan dezake (ikus Kirurgia atala).
Anatomia
Aurreko tibiala zangoaren aurreko konpartimentuan dago. Batez ere tibiaren aurpegi lateralean, mintz interosoan eta ondoko egitura faszialetan du jatorria. Haren tendoia orkatilaren aurrealdean zehar jaisten da, eta luzatzaileen erretinakuluaren azpitik igarotzen da; normalean lehen kuneiformean eta lehen metatartsoaren oinarrian txertatzen da, nahiz eta haren txertatze distalak aldaera anatomikoak izan ditzakeen.
🔍 Egin klik irudian handitzeko
Aurreko tibialaren funtzioa
Aurreko tibialak hainbat funtzio funtsezko ditu: dortsiflexioa ahalbidetzen du, hau da, oinaurrea zangorantz altxatzea, eta oinaren inbertsioan parte hartzen du. Oinez eta korrika egitean, bereziki oinaren jaitsiera kontrolatzen du hasierako kontaktuaren ondoren, eta, horrela, karga xurgatzen, orkatila egonkortzen, tibia oinaren gainean aurrera eramaten eta oina lurrarekin kontaktua egiteko prestatzen laguntzen du.
Biomekanika
Aurreko tibialak bereziki lan egiten du dortsiflexioan, oina lurrean jartzearen kontrolean, oinez azkar ibiltzean, korrika egitean, aldapan gora, zenbait jaitsieratan eta erritmo-aldaketetan. Lurra ukitzean, uzkurtu egiten da oinaren posizioa pixkanaka kontrolatzeko: beraz, sarritan uzkurdura eszentrikoan aritzen da, hau da, indarra sortzen du luzatzen ari den bitartean. Ezaugarri horrek azaltzen du zergatik korrika-kargaren bat-bateko igoera batek tendoiaren egokitzeko gaitasuna gaindi dezakeen.
Epidemiologia
Aurreko tibialaren tendinopatia nahiko arraroa da, bereziki Akilesen tendoiaren edo atzeko tibialaren tendinopatiekin alderatuta. Hala ere, korrikalarietan, trail-korrikalarietan, mendizaleetan, desnibel handiko jarduerak egiten dituzten kirolarietan eta jarduera fisiko handia berriz hasten duten pertsonetan ikus daiteke. Kirol gutxiago egiten duten pazienteetan ere ager daiteke, ohiz kanpo jarduera handitu ondoren.
Patologia honi buruz dagoen literatura, batez ere, kasu-serieek, berrikuspen narratiboek eta azterlan txikiek osatzen dute: beraz, zuhur jokatu behar da arrisku-faktore zehatzei eta tratamendu-protokolo optimoei dagokienez.
Kausak eta arrisku-faktoreak
Kargaren igoera
Faktore eragileak, funtsean, mekanikoak dira. Kilometroak edo saio kopurua bat-batean handitzeak, geldialdi baten ondoren berriz hasteak, desnibela handitzeak edo zatikako entrenamendua edo aldapa-saioak sartzeak tendoiaren egokitzeko gaitasuna gaindi dezakete.
Lur motaren aldaketa
Lur motaz aldatzeak —errepidetik mendi-bideetara, lautik mendira, zinta korrikalaritik kanpora, lur bigunetik lur gogorrera— aurreko tibialaren gaineko tentsioak alda ditzake.
Oinetakoen aldaketa
Drop-ean, zurruntasunean, pisuan edo geometrian aldaketa handia egiteak orkatila-oin konplexuaren gaineko eskaera alda dezake. Horrek ez du esan nahi oinetako jakin bat tendinopatiaren erantzule denik, baizik eta bat-bateko aldaketa bat karga-igoera gehigarria izan daitekeela.
Korrikalarien ohiko egoera
Ohiko egoera bat hau da: korrikalari batek bere entrenamendua bat-batean aldatzen du; adibidez, korrikara itzultzen da, kilometroak azkar handitzen ditu eta hainbat aldapa-saio egiten ditu. Orduan, mina pixkanaka agertzen da: ondoeza korrika egin ondoren, gero mina korrika egitean, eta gero mina oinez ibiltzean edo eskaileretan. Min hori sarritan oso kokatua egoten da orkatilaren aurrealdean.
Sintomak
Sintoma nagusia orkatilaren aurrealdeko mina da, eta honela deskribatzen da: mina, tirakada, erredura, tentsioa, oina tolestean ondoeza edo tendoia «narritatuta» dagoelako sentsazioa. Korrika egiteak, oinez azkar ibiltzeak, aldapan gora joateak, eskaileretan gora igotzeak, dortsiflexio aktiboak edo oina erresistentziaren aurka altxatzeak eragin dezake.
Mina hainbat tokitan ager daiteke: gehienetan tendoiaren zati distalean (orkatilaren aurrealdea, tendoiaren ibilbidea, artikulazioaren aurre-aurreko eremua), batzuetan txertatze-eremuan (lehen kuneiformea, lehen metatartsoaren oinarria, oin-erdiaren alde mediala), eta gutxiagotan tendoi-zorroan; zorroaren narritadurak min zabalagoa eragin dezake, hantura, kraskadura edo igurtzi-sentsazioarekin.
Bereziki adierazgarria den elementu bat da mina agertzea pazienteak oina modu aktiboan erresistentziaren aurka altxatzen duenean («Tira oina zure aldera nik eusten diodan bitartean»); maniobra hori beti alderatu behar da kontrako aldearekin. Aurreko tibiala luzatzeak —oina pixkanaka flexio plantarrean jarrita, ebertsio-osagai batekin— ohiko mina ere eragin dezake, eta hori beste argudio bat da tendoiaren lesioaren alde; literatura klinikoak, gainera, luzaketa pasiboko proba hori azterketaren osagaitzat deskribatzen du.
Azterketa klinikoa
Ikuskapenean, hantura, tendoiaren loditzea, asimetria edo tendoiaren ibilbidean balizko sakonune bat bilatzen dira. Palpazioan, mina bilatzen da tendoian, haren zorroan edo haren txertatze distalean. Uzkurduran, dortsiflexio aktiboa, erresistentziaren aurkako dortsiflexioa eta erresistentziaren aurkako inbertsioa aztertzen dira. Luzaketan, ohiko mina agertzen den bilatzen da.
Aurreko tibiala egoera funtzionaletan ere ebaluatu behar da: oinez ibiltzea, oinez azkar ibiltzea, eskaileretan gora igotzea, korrika egitea, aldapan gora eta behera joatea, eta dortsiflexio-ariketak. Korrikalarietan, mugimenduaren analisiak tendoiaren gaineko karga handitzen duten egoerak identifikatzen lagun dezake.
Kontuan hartu beharreko alerta-zeinua
Dortsiflexioa murriztea, ahultasun nabarmena, ibileraren aldaketa edo «foot slap» delakoa (oinaurrea bat-batean erortzea lurra ukitu ondoren, «oina eroriko» edo lurraren kontra «zartako» balitz bezala) agertzen badira, aurreko tibialaren tendoiaren haustura bilatu behar da, tendinopatia soil bat dela ondorioztatu beharrean (ikus Kirurgia atala).
Proba osagarriak
Ekografia
Tendoiaren lodiera, arkitektura eta baskularizazioa aztertzeko aukera ematen du, baita balizko tenosinobitisa, arraildura edo haustura ere. Azterketa dinamikoa egiteko aukera ere ematen du.
EMN (erresonantzia magnetikoa)
Tendoiaren loditzea, seinale-anomaliak, edema, arraildura, txertatzearen lesioa edo haustura erakuts ditzake. Aurreko tibialaren tendinopatiari buruzko berrikuspen espezifiko batek azterketa diagnostiko garrantzitsutzat jotzen du diagnostikoa zalantzazkoa denean edo egiturazko lesio bat susmatzen denean.
Diagnostiko diferentzialak
Luzatzaileen tendinopatia (behatz lodia, behatzak)
Inguruko mina eragin dezake, ondoko tendoi luzatzaileetan kokatua, eta ez aurreko tibialaren beraren ibilbidean.
Luzatzaileen tenosinobitisa
Korrika gehiago egin ondoren, oinetako estuegiekin edo ohiz kanpoko jarduera baten ondoren ager daiteke.
Orkatilaren aurreko talka-sindromea
Mina batez ere dortsiflexioak eragiten du, bereziki dortsiflexio behartuak; jatorria artikularra da, tendoiarena baino gehiago.
Orkatilaren artropatia
Kontuan hartu beharrekoa zurruntasuna, hantura, min sakona edo artikulazio-mugapena badago.
Talusaren lesio osteokondrala
Min sakonagoa eragin dezake, eta batzuetan sintoma mekanikoak (blokeoak, trabak).
Estres-haustura
Bilatu beharrekoa hezur-min oso kokatua eta pixkanaka handituz doana badago, edo gaueko mina edo atsedeneko mina badago.
Aurreko konpartimentuaren sindromea
Kontuan hartu beharrekoa mina ahaleginean beti agertzen denean, konpartimentuko tentsio-sentsazioarekin eta, agian, sintoma neurologikoekin.
Nerbio-konpresioa (nerbio fibular sakona)
Orkatilaren aurrealdeko mina imita dezake, tendoiaren jatorrikoa baino neurologikoa.
Aurreko tibialaren tendoiaren haustura
Diagnostikoa batzuetan berandu egiten da, behatzen eta behatz lodiaren luzatzaileek dortsiflexioa partzialki konpentsatzen dutelako. Kontuan hartu beharrekoa dortsiflexioa murriztuta badago, ahultasuna, «foot slap» delakoa edo ibileraren aldaketa badago, edo tendoiaren ibilbidean masa/sakonune bat badago.
Tratamendua
Printzipio orokorra eta fase akutua: narritagarritasuna murriztea
Tratamenduak tendinopatien printzipio orokorrei jarraitzen die: gainkarga aldi baterako murriztea, sintomak kontrolatzea, tendoia pixkanaka berriz kargatzea, indarra berreskuratzea eta, ondoren, kirolera pixkanaka itzultzea. Aurreko tibialari buruzko literatura espezifikoa mugatua denez, protokoloak Akilesen tendoiarenak baino gutxiago estandarizatuta daude.
Mina handia denean, aldi baterako murrizten dira korrika, desnibela, abiadura, zatikako entrenamendua eta ibilaldi luzeak; helburua ez da nahitaez atseden osoa, baizik eta okertzea eragiten ez duten jarduerei eustea. Oso mingarriak diren formetan, aldi baterako immobilizazioa proposa daiteke (oinetako zurrunagoa, zenbait egoeratan ibiltzeko bota, tentsioen murrizketa handia); oinaren eta orkatilaren tendinopatiei buruzko berrikuspenek hasierako aukera gisa aipatzen dute aurreko tibialaren forma sintomatikoetan, eta ondoren errehabilitazio progresiboa egiten da. Hala ere, estrategia horrek aldi baterakoa izan behar du: immobilizazio luzeak indar-galera, zurruntasuna, tendoiaren gaitasunaren murrizketa eta desentrenamendua ekar ditzake.
Pixkanakako berraktibazioa
Mina gutxitzen denean, tendoia pixkanaka berriz kargatzen hasten da: dortsiflexio aktiboa erresistentziarik gabe (3 × 15-20 errepikapen), gero dortsiflexioa erresistentzia txikiarekin (banda elastiko arina, pixkanaka erresistenteagoa), eta lan isometrikoa, dortsiflexioari erresistentziaren aurka eutsiz (adibidez, 4-5 × 30-45 segundo). Helburua da tendoiak jasan dezakeen karga bat pixkanaka berriz sartzea.
Indartze progresiboa eta lan eszentrikoa / astuna eta motela
Ondoren, karga pixkanaka handitzen da: dortsiflexioa banda elastikoarekin, txirrikarekin, pisuarekin, alde bakarreko lana eta ariketa funtzionalak; progresioa tendoiaren erantzunean oinarritu behar da. Tolerantzia nahikoa denean, lan zorrotzagoa sar daiteke: dortsiflexio motela erresistentziaren aurka, flexio plantarrera itzulera motela, lan astuna eta motela, eta oinaren jaitsieraren kontrola. Helburua da indarra, tendoiaren gaitasuna, erresistentzia eta kontrol neuromuskularra berreskuratzea.
Hala ere, nabarmendu behar da aurreko tibialari buruzko datu espezifikoak ez direla nahikoak protokolo eszentriko jakin bat besteak baino hobea dela baieztatzeko: gomendioak, neurri handi batean, tendinopatien tratamenduaren printzipio orokorretatik estrapolatuak dira.
Oinaren eta orkatilaren lan funtzionala
Pixkanaka berriz sartzen dira oinez azkar ibiltzea, eskaileretan gora igotzea, aldapan gora joatea, hanka bakarreko lana, oreka-ariketak eta jauziak, eta gero korrika, azelerazioak eta erritmo-aldaketak. Aurreko tibialak ez duenez bakarka funtzionatzen, komeni da, halaber, oinaren muskulu intrintsekoak, arkuaren kontrola, trizeps surala, muskulu fibularrak eta hanka bakarreko oreka lantzea, baita orkatilaren mugikortasuna (dortsiflexioa, flexio plantarra, mugikortasun subtalarra), indarra eta propiozepzioa ere. Indarrak eraginkortasunez sortzeko eta xurgatzeko gai den orkatila batek karga tendoi bakar batean gehiegi pilatzea murrizten laguntzen du.
Kargen kudeaketa eta korrikara pixkanakako itzulera
Korrikalarietan, zehatz identifikatu behar da zerk eragiten duen mina (abiadurak, iraupenak, desnibelak, lur motak, oinetakoek, saioen maiztasunak). Bizikletari, igeriketari edo bizikleta eliptikoari eutsi dakieke errekuperazio-fasean. Itzulerak honelako progresio bati jarraitzen dio: oinez ibiltzea → oinez azkar ibiltzea → oinez eta korrika txandakatzea → korrika poliki → iraupena handitzea → bolumena handitzea → abiadura → aldapak → zatikakoak, aldagai bakar bat aldi bakoitzean handituz (adibidez, ez itzuli aldi berean lehengo kilometroetara, aldapetara eta zatikakoetara).
Forma arinetan, batzuetan jarduera egokitu bati eutsi dakioke, mina kontrolatuz jardueran zehar, saioan zehar nola aldatzen den, eta ondorengo orduetan eta biharamunean. Mina pixkanaka handitzen bada edo indarra gutxitzen bada, karga murriztu egin behar da; aldiz, min handia dortsiflexio-ahultasunarekin batera agertzen bada edo haustura susmatzen bada, korrika egiteari utzi eta mediku-ebaluazio bat egin behar da.
Tratamendu osagarriak
Oinetakoak
Ez dago guztiontzat gomendatutako oinetakorik. Fase mingarrian, lehenets daitezke oinetako egonkorra, behar bezain zurruna den zola, oin-gainean bolumen nahikoa eta tendoiaren gehiegizko konpresiorik eza; oin-gainean estuegia den oinetako batek tokiko tentsioak handi ditzake tendoi luzatzaileetan eta aurreko tibialean.
Oinzolak eta ortesiak
Ez dira sistematikoki lehen aukerako tratamendua. Aztertu daitezke argi identifikatutako eta sintomekin lotutako anomalia biomekaniko bat dagoenean, baina osagarri izan behar dute: tratamendu nagusia kargen kudeaketa, muskulu-berregokitzapena eta progresio funtzionala dira.
Terapia manuala
Artikulazio-mugapen bat hobetzeko, mina aldi baterako murrizteko, mugimendua errazteko eta ariketetara itzultzea laguntzeko erabil daiteke; baina ez du tendoiaren karga progresiboa ordezkatu behar.
Talka-uhinak
Aurreko tibialaren tendinopatiari buruzko datu espezifikoak oso mugatuak dira, eta ez dago froga nahikoa sendorik erreferentziazko tratamendu bihurtzeko. Agian aztertu daitezke forma kroniko errefraktarioetan, beste tendinopatia batzuetarako dagoena baino ebidentzia-maila nabarmen txikiagoarekin.
Kortikoide-infiltrazioa
Egiturazko lesioa duen tendoi baten barruan zuzenean infiltrazioa egitea, oro har, ez da lehenesten, tendoia ahultzeko balizko arriskuagatik. Zorroan egindako infiltrazio bat aztertu daiteke hautatutako zenbait tenosinobitisetan, baina ez da tratamendu sistematikotzat hartu behar.
PRP, proloterapia, azido hialuronikoa eta beste injekzio biologiko batzuk
Aurreko tibialari buruzko datu espezifikoak ez dira nahikoak horiek sistematikoki gomendatzeko. Kasu kliniko isolatuak badaude (adibidez, ultrasoinu bidezko tenotomia perkutaneo bat, beste tratamendu batzuek huts egin ondoren, arraildura zuen forma distal erresistente batean), baina ez dute tratamendu-estrategia estandar bat ezartzeko aukerarik ematen.
Kirurgia
Kirurgia gutxitan behar izaten da aurreko tibialaren tendinopatia soil baterako. Aztertu daiteke mina iraunkorra denean tratamendu kontserbadore ondo eramandako baten ondoren ere, egiturazko lesio handi bat identifikatzen denean, haustura partzial handi bat edo haustura osoa diagnostikatzen denean, edo defizit funtzionala handia denean. Tendinopatia erresistenteen serie kirurgiko txiki batek hobekuntza erakutsi zuen arazketaren eta tendoi-handitzearen ondoren, baina datuak oso mugatuak dira oraindik.
Aurreko tibialaren haustura: egoera desberdina
Haustura osoa tendinopatiatik bereizitako patologiatzat hartu behar da. Dortsiflexio-indarraren galera, «foot slap» delakoa, oinaurrea altxatzeko zailtasuna eta ibileraren aldaketa eragin ditzake, behatzen eta behatz lodiaren luzatzaileen konpentsazio partzialarekin. Haustura traumatikoa izan daiteke (kolpe zuzena, zauria, mugimendu behartua) edo endekapenezkoa; azken kasu horretan, trauma handirik gabe gertatzen da aldez aurretik ahulduta zegoen tendoi batean, eta hori bereziki adin handiagoko pazienteetan deskribatu da. Batzuetan berandu diagnostikatzen da, hain zuzen ere funtzioa beste muskulu luzatzaileek partzialki konpentsatzen dutelako.
Hausturaren tratamendu kirurgikoa
Haustura osoa eta defizit funtzionala duten paziente gazte eta aktiboetan, sarritan aztertzen da konponketa edo berreraikuntza kirurgikoa. Aukerak hausturaren antzinatasunaren, tendoiaren kalitatearen, erretrakzioaren eta pazientearen jardueraren araberakoak dira. Teknikak, besteak beste, hauek dira: konponketa zuzena, tendoi-transferentzia, autoinjertoa eta berreraikuntza. 217 kasu aztertu zituen 2023ko metaanalisi batek iradokitzen du emaitza hobeak lortzen direla hausturak fase akutuan konpontzen direnean, eta emaitza onak lortzen direla konponketa zuzeneko edo autoinjertoko zenbait teknikarekin.
Hala ere, hausturak ez du beti kirurgia behar: erabakia, besteak beste, adinaren, jarduera-mailaren, defizit funtzionalaren, hausturaren antzinatasunaren eta tendoiaren kalitatearen araberakoa da. Eskakizun funtzional handiko kirolarietan, errazago aztertzen da kirurgia.
Kirurgiaren ondorengo errehabilitazioa
Errekuperazioa, neurri handi batean, erabilitako teknikaren araberakoa da, eta, oro har, hainbat etapa ditu: babes-fasea (konponketa babestea, immobilizazioa, edemaren kontrola, pisua pixkanaka jasatea zirujauaren jarraibideen arabera), orkatilaren mugikortasuna pixkanaka berreskuratzeko fasea, indartze progresiboko fasea (aurreko tibiala, trizeps surala, fibularrak, oinaren muskulu intrintsekoak), fase funtzionala (oreka, oinez ibiltzea, eskaileretan gora igotzea, hanka bakarreko ariketak) eta, azkenik, inpaktu-fasea (jauziak, korrika, azelerazioak, kirol espezifikoa).
Berreskuratze-epea
Epe zehatza lesioaren larritasunaren, egindako tratamenduaren, balizko kirurgiaren, indarraren berreskurapenaren eta egiten den kirolaren araberakoa da: ez dago paziente guztientzat balio duen egutegi bakarra. Forma arin bat aste gutxiren buruan hobe daiteke; forma kronikoek edo egiturazko lesioa dutenek, berriz, hainbat hilabete behar izan ditzakete.
Korrikara itzultzea aztertu aurretik, honako hauek bilatzen dira: min txikia edo minik ez, egonkorra eta biharamunean okertzen ez dena; dortsiflexio egokia eta kontrako aldearen antzeko mugikortasun funtzionala; behar bezain indartsua den dortsiflexioa, erresistentzia ona eta defizit funtzional handirik eza; eta oinez azkar ibiltzeko, eskaileretan gora igotzeko, hanka bakarrean orekari eusteko, jauziak egiteko eta ariketa dinamikoak egiteko gaitasuna.
Ondoren, kirolera itzultzeko progresioak honako hau izan dezake: oinez ibiltzea → jogging-a → korrika jarraitua → bolumena handitzea → azelerazioak → aldapak → zatikakoak → kirol espezifikoa.
Prebentzioa
Prebentzioa, batez ere, entrenamendu-karga zentzuz kudeatzean oinarritzen da.
Saihestu beharrekoak: kilometroak bat-batean handitzea, lehengo mailara berehala itzultzea, aldapak eta zatikakoak aldi berean gehitzea, eta oinetakoak eta lur mota aldi berean erabat aldatzea.
Lehenetsi beharrekoak: pixkanakako progresioa, indartze erregularra, oinaren eta orkatilaren lana, errekuperazio nahikoa eta intentsitate-aldaketak.
Ohiko galderak
Tendinitisa al da?
Ohikoa al da korrikalarien artean?
Korrika egiten jarrai al dezaket?
Zenbat denbora behar da sendatzeko?
Nahitaezkoa al da EMN bat egitea?
Oharkabean pasa al daiteke haustura bat?
Hausturak beti behar al du kirurgia?
Ohiko akatsak
Korrika egiten jarraitzea mina pixkanaka okertzen ari den arren: tendoiak karga egokitua behar du, ez gainkarga errepikatua.
Hainbat astez immobilizatzea errehabilitaziorik gabe: immobilizazioak mina baretu dezake, baina muskulu-gaitasuna ere murrizten du.
Masajearekin soilik tratatzea: arintasuna eman dezake, baina ez du tendoiaren gaitasuna berreraikitzen.
Luzaketak soilik egitea: ez dute indartzea ordezkatzen.
Tendoian zuzenean infiltratzea: onura/arrisku erlazioa ez da aldekoa tendinopatia soil batean.
Dortsiflexio-ahultasuna alde batera uztea: askoz lesio larriagoa adieraz dezake, bereziki haustura bat.
Minean soilik oinarritzea: indarra eta funtzioa ere ebaluatu behar dira.
Gogoratzekoak — Institut Basque du Coureur
Aurreko tibialaren tendinopatia nahiko patologia arraroa da, baina ezagutu beharrekoa orkatilaren aurrealdeko mina duten korrikalarietan, bereziki erresistentziaren aurkako dortsiflexioak mina eragiten duenean. Tratamendua, batez ere, honetan oinarritzen da: gainkarga aldi baterako murriztea, sintomak kontrolatzea, indartze progresiboa, lan funtzionala eta, ondoren, korrikara pixkanaka itzultzea. Immobilizazioa erabilgarria izan daiteke oso narritagarriak diren formetan, baina aldi baterakoa izan behar du. Irudi-probak, bereziki ekografia edo EMN, bereziki interesgarriak dira diagnostikoa zalantzazkoa denean edo egiturazko lesio bat susmatzen denean. Azkenik, dortsiflexio-ahultasuna, foot slap-a edo ibileraren aldaketa nabarmena agertzen badira, aurreko tibialaren tendoiaren haustura bilatu behar da, tendinopatia soil bat dela ondorioztatu beharrean. Tratamendu egokia ez da tendoia mugagabe babestea: kirolariak hari ezarri nahi dizkion tentsioak jasateko gaitasuna pixkanaka berreraikitzea baizik.
- Harkin E, Pinzur M, Schiff A. Treatment of Acute and Chronic Tibialis Anterior Tendon Rupture and Tendinopathy. Foot Ankle Clin. 2017;22(4):819-831.
- Nery C, Alloza J, Bittar CK, et al. Tendinopathy of the tibialis anterior tendon: surgical management. Orthopade. 2010.
- Dean BJF, Getgood A, et al. Tendinopathies of the Foot and Ankle. Foot Ankle Clin. 2022.
- Vosoughi AR, Heyes G, Molloy AP, Mason LW, Hoveidaei AH. Management of tibialis anterior tendon rupture: Recommendations based on the literature review. Foot Ankle Surg. 2020;26(5):487-493.
- Christman-Skieller C, Merz MK, Tansey JP. A systematic review of tibialis anterior tendon rupture treatments and outcomes. Am J Orthop. 2015;44(4):E94-E99.
- Nery C, et al. Management of isolated anterior tibial tendon rupture: a systematic review and meta-analysis. Foot Ankle Int. 2019.
- Chen J, Kadakia R, Akoh CC, Schweitzer KM Jr. Management of Anterior Tibialis Tendon Ruptures. J Am Acad Orthop Surg. 2021;29(16):691-701.
- Tibialis Anterior Tendon Rupture Surgical Treatments and Outcomes: A Systematic Review and Meta-Analysis. J Foot Ankle Surg. 2023.
- Zielinska N, Tubbs RS, Paulsen F, et al. Anatomical Variations of the Tibialis Anterior Tendon Insertion: An Updated and Comprehensive Review. J Clin Med. 2021;10(16):3684.
- The tibialis anterior tendon revisited: a unified classification framework across development, evolution, and clinical application. Front Cell Dev Biol. 2025.
Patologia honetarako fisioterapia-protokoloa
Découvrez notre protocole de rééducation détaillé pour aurreko tibialaren tendinopatia : exercices adaptés, progression structurée et modalités de reprise.
Antzeko patologiak
Konpartimentu-sindromea
Ahaleginean muskulu-presioa handitzea, odol-zirkulazioa eta nerbio-funtzioa arriskuan jar ditzakeena.
Tennis leg
Bernazpiko muskulu-urradura akutua (barneko gastroknemioa), korrikalarietan bat-batean agertzen dena ahaleginean ari direla.
Tibiako periostitisa
Tibiaren mintzaren hantura, inpaktu errepikatuen ondorioz; korrikalarien %13-17ri eragiten die.